Minsan nagiging mapaghanap ako. Yung tipo bang gusto ko sana sweet siya when I’m not having a good day. Na sana magtetext siya ng mas maaga kapag madami akong gustong ikwento tungkol sa araw ko, kasi nandun yung kasabikan na naging makabuluhan ang araw mo at hindi yung tipong nasa kwarto ka lang buong araw tas wala kang ginagawa.
Pero masisisi mo ba ako? Syempre namimiss din kita noh. 3 buwan ba naman tayo di magkita, tanging text lang at minsanang tawag ang meron tayo eh. Ewan ba. Ang unfair lang kasi, may mga relationships naman na ang bilis bilis lang magkita, pero tayo, bago pa magkita ang daming dapat ayusin sa schedule, ang tagal ng pagpaplano, tapos minsan yung pinagplanuhan, fail pa. Pano ka namang matutuwa dun diba?
ANYWAY, di naman ako sa nagrereklamo, pero nakakalungkot lang kasing isipin na ang komplikado madalas eh. Nakakainggit lang yung iba. Hai.
I mean, I could act, dance, sing, write, and so on and so on, but I don’t think I’m really good at those. The only thing I know I’m really good at has to do with make-up, clothes, shoes, hair, designing and other girly stuff. I ‘m interested in learning them, and I learn them fast.
That’s why this summer, I kind of focused on learn more about that certain field. I know it’s not something you could showcase in talent show, but it’s something I’m proud off. HAHA.
This is just a thought ‘cause I get a little frustrated thinking about things that I can’t really excel at. I know everyone has a talent, and no matter how complicated or simple it may be, it’s something to be happy about :)
